تأثیر 6- پلیمورفیسم متیلاورسیل بر تنظیم پراکسیداسیون لیپیدی و بهبود زخم بهصورت تجربی و با روشهای شیمیایی کوانتومی بررسی شده است. دو اصلاح پلی کریستالی شناخته شده و دو شکل کریستالی جدید متبلور شدند و با پراش پرتو ایکس تک کریستالی و پودری (XRD)، کالریمتری اسکن تفاضلی (DSC) و طیفسنجی مادون قرمز (IR) مشخص شدند. محاسبه انرژی برهمکنش زوجی و انرژی شبکه بین مولکولها در شرایط مرزی تناوبی نشان میدهد که پلی کریستالی 6MU_I و دو کریستالی جدید 6MU_III و 6MU_IV که در صنعت داروسازی استفاده میشوند را میتوان به دلیل تخطی از دما در نظر گرفت.
یک دایمر مرکز متقارن متصل به دو پیوند هیدروژنی N-H·O به عنوان واحد ساختاری دایمر در همه اشکال پلی کریستالی 6-متیلوراسیل در نظر گرفته می شود. از نقطه نظر انرژی برهمکنش بین واحدهای ساختاری دایمر، چهار شکل پلی کریستالی دارای ساختارهای لایه ای هستند. لایه های موازی با (100) وجه کریستالی به عنوان الگوهای ساختاری پایه در کریستال های 6MU_I، 6MU_III و 6MU_IV در نظر گرفته می شوند.
در ساختار 6MU_II، الگوی ساختاری اصلی یک لایه موازی با وجه کریستالی (001) است. نسبت بین انرژیهای برهمکنش درون موتیف ساختار پایه و بین لایههای مجاور به پایداری نسبی اشکال پلیکریستالی مورد مطالعه مرتبط است. پایدارترین پلی کریستال 6MU_II دارای ناهمسانگردترین ساختار "انرژی" است، در حالی که برهمکنش های کم ثبات ترین پلی کریستال 6MU_IV در همه جهات بسیار نزدیک است. مدلسازی تغییر شکل برشی لایهها در ساختارهای پلی کریستالی ناپایدار، امکان تغییر شکل این کریستالها را تحت تأثیر تنش یا فشار مکانیکی خارجی نشان نمیدهد.
این نتایج استفاده از پلی کریستال های متیلوراسیل 6 متیلوراسیل را در صنعت داروسازی نامحدود می کند.
